Telefonia stacjonarna

Jeszcze kilkanaście lat temu szczytem marzeń był telefon stacjonarny w domu. Początkowo rozmowy zazwyczaj były krótkie i nikt nie miał pojęcia o sekundowym naliczaniu, przez co rozmowy były drogie. Dziś nie potrafimy funkcjonować bez telefonu komórkowego. Oto historia telefonii stacjonarnej w Polsce.

Do roku 1990 rynek usług telekomunikacyjnych zmonopolizowany był przez państwo. Monopol realizowany był przez przedsiębiorstwo państwowe „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”, które podlegało Ministrowi Łączności. To właśnie w 1990 roku ustawa o łączności dała nowe możliwości. Dokument pozwolił na świadczenie usług i budowę infrastruktury telekomunikacyjnej przez Telekomunikację Polską, która wówczas została powołana jako spółka akcyjna skarbu państwa.

Dopiero po roku 2000 umożliwiono funkcjonowanie na rynku innym operatorom, zezwalając na korzystanie z infrastruktury Telekomunikacji Polskiej na określonych zasadach. To sprawiło, że już 10 lat później decydując się na podłączenie telefonu stacjonarnego, mogliśmy skorzystać z usług 126 operatorów, którzy w ofercie mieli połączenia lokalne, międzystrefowe oraz międzynarodowe. Za szczyt popularności telefonii stacjonarnej uważa się rok 2004, kiedy to osiągnięta została największa liczba łączy telefonicznych w Polsce. Około 12 milionów gospodarstw domowych było wyposażonych w telefon stacjonarny.

Dla porównania w 2010 było ich ponad 3 miliony mniej. Z pewnością przyczyna leży w rozwoju telefonii komórkowej, która daje znacznie większe możliwości, a przy tym koszty połączeń są niższe.

www.efektywnanauka.net.pl

Podziel się na: